utworzone przez Wiktor Nowak | maj 12, 2025 | Internet, Prasa |
Samochody z Chin możemy coraz częściej zobaczyć na naszych drogach. Piotr Głuchowski w swoim artykule stara się dowiedzieć dlaczego i zastanawia się czy w związku z tym powinniśmy się ich obawiać.
Piotr Głuchowski, Czy samochody z Chin łączą się z rządem w Pekinie?, Gazeta Wyborcza/Duży Format, 07.04.2025 r.
Artykuł zaczyna się od podania danych dot. sprzedaży chińskich aut w Polsce. Ich wzrost rok do roku jest ogromny i zapowiada się, że w tym roku sprzeda się ich jeszcze więcej. W kolejnej części autor opisuje swoje odwiedziny w salonach sprzedających chińskie samochody. Relacjonuje rozmowy z dilerami i ekspertami. Opisują oni zalety aut z Chin. Jednym z głównych czynników jest oczywiście cena, niższa niż aut europejskich czy japońskich ale ważne jest również bogate wyposażenie, w szczególności systemy bezpieczeństwa.
Autor odnosi się również do często podnoszonego argumentu przeciw tym autom – czyli braku części zamiennych, czy konieczności sprowadzania ich z Chin. Kontaktuje się z salonem, w którym pracownik tłumaczy, że części znajdują się w magazynach w Europe a do naprawy nie ma kolejek. Rozmawia również z ekspertem tłumaczącym, że wiele elementów chińskich samochodów to te same części, które są produkowane dla europejskich czy japońskich marek. Z drugiej strony ekspert podkreśla, że te auta „robią większe wrażenie niż na to zasługują”, bo standard wykończenia bywa daleki od tego do czego jesteśmy przyzwyczajeni.
Na uwagę zasługuje również próba zrozumienia dlaczego chińskie auta stają się coraz bardziej popularne i mogą konkurować ceną. Autor wraz z ekspertami tłumaczy to tanią siłą roboczą oraz dopłatami od rządu chińskiego, dzięki którym chińskie koncerny mogą obniżać cenę. Zwraca również uwagę na inne podejście do motoryzacji – dla Chińczyków auto ma łączyć się ze smartfonem, telewizorem i komputerem – stąd naszpikowanie nowymi technologiami.
Głuchowski pod rozwagę poddaje również kwestię bezpieczeństwa – zarówno tego na drodze jak i dot. naszych danych. Samochody nowej generacji, podobnie jak inne urządzenia technologiczne, przekazują wiele informacji o nas producentom. W przypadku koncernów z Chin zachodzi obawa o ich bezpieczeństwo i udostępnianie ich komunistycznemu rządowi.
Artykuł jest kompleksową próbą zrozumienia fenomenu chińskich samochodów. Autor bazuje na danych, rozmowach z ekspertami, dilerami ale również własnych doświadczeniach podczas jazdy próbnej w jednym z samochodów. Porusza najważniejsze problemy i wątpliwości związane z nimi. Jednocześnie tekst nie jest ani zachętą, ani zniechęceniem do kupna. Czytelnik może sam wyciągnąć wnioski i ocenić ryzyko. Punktem do którego można mieć wątpliwości jest tytuł – na pewno chwytliwy – jednak wątek ten jest poruszony w artykule tylko w jednym krótkim akapicie.
Kryterium prawdy: 1/1
Kryterium obiektywizmu:1/1
Kryterium oddzielenia informacji od komentarza: 1/1
Kryterium szacunku i tolerancji: 1/1
Kryterium zasadności tytułu: 0,5/1
Ocena: 4,5/5
Obraz Andrew West z Pixabay
utworzone przez Piotr Fabisiak | kwi 17, 2025 | Internet, Prasa |
W artykule „Jeszcze Ziemia nie zginęła. Ale jakiś obiekt może w nas uderzyć. Naukowcy się szykują” Andrzej Hołdys podejmuje temat potencjalnych zagrożeń, jakie mogą płynąć z przestrzeni kosmicznej, zwłaszcza w postaci planetoid zbliżających się do Ziemi. Punktem wyjścia jest przypadek planetoidy 2024YR4, która została uznana za największe znane zagrożenie dla naszej planety. Początkowo prawdopodobieństwo kolizji wynosiło nawet ponad 3%, jednak po tygodniach obserwacji i analiz NASA oraz ESA niemal całkowicie je wykluczyły. Finalnie obiekt sklasyfikowano jako nieszkodliwy w skali Torino.
Andrzej Hołdys, Jeszcze Ziemia nie zginęła. Ale jakiś obiekt może w nas uderzyć. Naukowcy się szykują, Polityka, 23.03.2025 r.
Autor przedstawia szeroki kontekst: międzynarodowe instytucje badające planetoidy, zaawansowane sieci teleskopów oraz przyszłe misje kosmiczne, amerykański NEO Surveyor i europejski NEOMIR, które mają pozwolić na wcześniejsze wykrywanie niebezpiecznych obiektów, zwłaszcza tych nadlatujących z tzw. martwego pola między Słońcem a Ziemią. Hołdys przypomina także o historycznych uderzeniach, np. o katastrofie tunguskiej w 1908 r. i eksplozji nad Czelabińskiem w 2013 r., jako przykładach tego, jak duże zniszczenia może wywołać stosunkowo mały obiekt. Dla planetoid większych, takich jak Bennu, skutki mogłyby być katastrofalne w skali globalnej.
Tekst Hołdysa cechuje się wysokim poziomem obiektywizmu. Dziennikarz skupia się na faktach, prognozach naukowych oraz realnych działaniach agencji kosmicznych. Przytacza konkretne dane liczbowe, cytuje ekspertów oraz relacjonuje przebieg badań i analiz. Zarówno zagrożenia, jak i dostępne oraz planowane środki zaradcze zostały opisane w sposób zrównoważony. Artykuł można uznać za przykład rzetelnego dziennikarstwa popularnonaukowego.
Z perspektywy społecznej poruszany problem ma duże znaczenie. Mimo, że prawdopodobieństwo globalnej katastrofy spowodowanej przez planetoidę jest znikome, jej skutki mogłyby być dramatyczne. Wiedza ta powinna prowadzić do większego wsparcia dla badań kosmicznych, rozwoju technologii monitorujących oraz planowania potencjalnych misji obronnych. W czasach politycznych napięć, konfliktów i zmian klimatycznych, temat planetoid może wydawać się odległy, ale pokazuje, jak potrzebna jest globalna współpraca i inwestowanie w naukę.
Kryterium prawdy: 1/1
Kryterium obiektywizmu: 1/1
Kryterium oddzielenia informacji od komentarza: 1/1
Kryterium szacunku i tolerancji: 1/1
Kryterium zasadności tytułu: 1/1
Ocena: 5/5
Obraz Pexels z Pixabay
utworzone przez Piotr Fabisiak | lut 28, 2025 | Internet, Prasa |
Artykuł autorstwa Dominika Szczepańskiego to reportaż o słabej kondycji polskiej policji. Ukazuje on codzienność funkcjonariuszy nie przez pryzmat oficjalnych komunikatów, ale przez doświadczenia konkretnych osób – byłych i obecnych policjantów. Zabieg ten nadaje tekstowi autentyczności i pozwala czytelnikowi zajrzeć za kulisy jednej z kluczowych instytucji państwowych.
Dominik Szczepański, Tomek zdradza, jak pracuje się w policji. „Nie wiem, czy potrafię odbezpieczyć broń”, Newsweek, 21.01.2025 r.
Artykuł ukazuje poważny kryzys w polskiej policji, spowodowany brakami kadrowymi, przeciążeniem pracą oraz systemowymi zaniedbaniami. Młodzi funkcjonariusze szybko rezygnują, a doświadczeni odchodzą z powodu wypalenia i frustracji. Praca w policji wiąże się z dużym stresem, nadgodzinami i brakiem wsparcia psychologicznego – osoby szukające pomocy często są stygmatyzowane. Dodatkowo, obniżane są wymagania rekrutacyjne, co zaniża jakość wyszkolenia nowych policjantów. Służba coraz częściej jest wykorzystywana politycznie, co podważa jej wiarygodność, a brak realnych reform i wsparcia może doprowadzić do dalszego spadku zaufania społecznego do tej instytucji oraz do zwiększenia zagrożenia bezpieczeństwa publicznego.
Temat artykułu jest istotny społecznie. Policja, jako służba odpowiedzialna za bezpieczeństwo obywateli, powinna działać sprawnie, profesjonalnie i być dobrze funkcjonującym elementem systemu państwowego. Tymczasem autor pokazuje, że mamy do czynienia z organizacją, w której panuje niedobór kadrowy, wypalenie zawodowe, polityczne naciski i brak realnych możliwości rozwoju.
W artykule znalazło się wiele wypowiedzi konkretnych funkcjonariuszy. Ich opowieści są osobiste i przejmujące, co znacząco zwiększa wiarygodność przekazu. Autor unika sensacyjności – stara się pokazać, z czego wynikają problemy takie jak przemęczenie, brak wsparcia psychologicznego, nieprzygotowanie nowych funkcjonariuszy czy polityczne upolitycznienie struktur.
Tekst dochowuje dziennikarskiego obiektywizmu. Obok relacji funkcjonariuszy, pojawiają się dane statystyczne i odniesienia do działań Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Artykuł pokazuje różne perspektywy, także tych, którzy próbują ratować obecny system policji. Tekst jest krytyczny, nie popada w jednostronność, a jego język jest zrozumiały. Autor nie unika dosadnych określeń, co służy pokazaniu emocjonalnego stanu bohaterów. To nadaje tekstowi realizmu i pogłębia jego przekaz. Na poziomie formalnym artykuł stoi na wysokim poziomie, o czym świadczy jego logiczna struktura, wyraźne części tematyczne, a także dobra kompozycja artykułu.
Kryterium prawdy: 1/1
Kryterium obiektywizmu: 1/1
Kryterium oddzielenia informacji od komentarza: 1/1
Kryterium szacunku i tolerancji: 1/1
Kryterium zasadności tytułu: 1/1
Ocena: 5/5
Obraz Andrzej Rembowski z Pixabay
utworzone przez Wiktor Nowak | lut 24, 2025 | Internet, Prasa |
Artykuł w Newsweeku skupia się na nakreśleniu kilku sylwetek polityków związanych z Prawem i Sprawiedliwością, którzy odwiedzają gabinet Jarosława Kaczyńskiego. W tekście opisane są relacje prezesa partii z jego podwładnymi – z niektórymi spotyka się ze względu na przyjaźń, inni “tłumaczą mu świat” lub robią z nim interesy. Autor poświęca każdy akapit innemu politykowi, często zwraca uwagę na powiązania i zależności pomiędzy członkami PiS. W niektórych akapitach występuje większa liczba bohaterów, są to jednak mniej znaczące osoby w partii.
Jacek Gądek, Dostęp do ucha prezesa ma tylko kilka osób. „Krąg się zawęża” [KULISY NOWOGRODZKIEJ], Newsweek.pl, 20.01.2025
Istotnym jest, że Jacek Gądek opisuje zmiany, które zachodzą w gabinecie Jarosława Kaczyńskiego. Pokazuje w jaki sposób jego relacje z podwładnymi ewoluują i które są wygaszane.
Informacje, które autor przedstawia w tekście pochodzą od członków Prawa i Sprawiedliwości. Czytelnik nie jest w stanie określić z iloma informatorami rozmawiał Jacek Gądek, ale prawdopodobnie jest ich co najmniej kilku. Dziennikarz przedstawia ich w różny sposób: “człowiek z obozu PiS”, “inny działacz”, “rozmówca z Nowogrodzkiej”, “inny człowiek z PiS”, “polityk PiS”. Dodatkowo część wypowiedzi przypisana jest bohaterowi zbiorowemu: “Jak mówią w partii”, “przekonują w PiS”. To sugeruje, że informację potwierdziło przynajmniej dwóch rozmówców autora.
Nie powinniśmy mieć więc wątpliwości co do prawdziwości przekazywanych przez Jacka Gądka informacji. Należy jednak zwrócić uwagę na nierówną długość akapitów, dotycząca poszczególnych postaci. Np. Piotr Milowański “dostał” pięć części, a Mariusz Błaszczak tylko jedną. Zastanawiający jest brak akapitu poświęconego Mateuszowi Morawieckiemu (premier jest tylko wspomniany w artykule).
Tekst jest obiektywny. Składa się w dużej mierze z wypowiedzi rozmówców autora, nie ma więc miejsca na jego własną opinię lub ocenę działań konkretnych polityków. Jacek Gądek tłumaczy jedynie powszechnie znane procesy i działania, np.: kiedy Patryk Jaki zażądał fotela współprzewodniczącego frakcji Europejskich Konserwatystów i Reformatorów w Parlamencie Europejskim, to Joachim Brudziński go zwolnił. Te opisy nie naruszają obiektywizmu.
Jacek Gądek w żaden sposób nie komentuje działań polityków i relacji Jarosława Kaczyńskiego ze swoimi podwładnymi. Nie ocenia tych relacji. Jedyna opinia o konkretnych członkach PiS wyrażana jest w dialogach przez rozmówców autora. Nie narusza to wysokiej oceny kryterium oddzielenia informacji od komentarza.
Autor jest tolerancyjny. Większość tekstu napisana jest w sposób nie pozostawiający wątpliwości co do szacunku dziennikarza wobec bohaterów artykułu. Zdarzają się jednak fragmenty, w których czytelnik może mieć wrażenie, że politycy PiS są traktowani z pobłażliwością lub nawet kpiną. Np: “partia to ojczyzna Jarosława” (tu też imię prezesa bez nazwiska), “Swojej frakcji w PiS dochrapał się Mateusz Morawiecki”.
Tytuł “Dostęp do ucha prezesa ma tylko kilka osób. >Krąg się zawęża< [KULISY NOWOGRODZKIEJ]” jest całkowicie zasadny. Jego pierwszy człon wskazuje na małą ilość polityków, którzy często nawiązują kontakt z Jarosławem Kaczyńskim. Później w artykule te osoby są opisywane. Sformułowanie “Krąg się zawęża” to dosłowny cytat jednego z rozmówców autora. Jest też podsumowaniem drugiego wątku tekstu – zmian, jakie przechodzi gabinet prezesa.
Jacek Gądek w swoim artykule dla Newsweeka porusza temat relacji prezesa PiS ze swoimi podwładnymi. Napisanie tekstu z pewnością wymagało wielu rozmów z politykami tej partii, warto również odnotować, że autorowi udało się dotrzeć do osób blisko związanych z szefostwem Prawa i Sprawiedliwości. Artykuł przybliża sylwetki ważnych członków partii, jednak nie poświęca im równomiernej uwagi.
kryterium prawdy: 0,8/1
kryterium obiektywizmu: 1/1
kryterium oddzielenia informacji od komentarza: 1/1
kryterium szacunku i tolerancji: 0,8/1
kryterium zasadności tytułu: 1/1
Ocena: 4,6/5
Obraz Michael Pointner z Pixabay
utworzone przez Patryk Kaniecki | lut 20, 2025 | Internet, Prasa |
Katarzyna Włodkowska w swoim śledztwie dla Gazety Wyborczej odsłania postać gdańskiego terapeuty Jakuba Wetta. Na podstawie historii jego pacjentów wyłania się niepokojący obraz, który nie powinien się wydarzyć w relacji psychoterapeuta-pacjent.
Katarzyna Włodkowska, „Nie różnisz się teraz dla mnie niczym od tego gwałciciela”. Co się działo na psychoterapii w Gdańsku, Gazeta Wyborcza, Duży Format, 17.02.2025 r.
Kim jest Jakub Wett?
Autorka opowiada historię pięciu osób: Elizy, Kamili, Krystiana, Wiktorii i Emila. Każda z nich była pacjentem Jakuba Wetta, który specjalizuje się w psychoterapii egzystencjalnej.
Na początku poznajemy historię Elizy. Na podstawie jej przypadku autorka przedstawia nam osobę Jakuba Wetta. Już w pierwszej części dowiadujemy się o tym, że na platformie Znany Lekarz publikował on nieprawdziwe informacje dotyczące jego szkoleń i wykształcenia. Poznajemy również wycinek jego życiorysu: jest byłym klerykiem i ukończył teologię.
Kłamstwo i zaufanie
Autorka pokazuje sposób działania Jakuba Wetta. Przy pomocą zaufania do pacjentów, którym rzekomo ich darzył, prosił o pieniądze, wcześniejsze wpłaty z góry za przyszłe sesje czy branie recept, za pośrednictwem receptomatów. Leki z recept miały być dla Jakuba. Mowa o lekach Egzysta.
Wett budował ze swoimi pacjentami relacje, często bliskie jak chociażby z Kamilą. Przekonywał, że pacjenci mogą kontaktować się z nim o każdej porze, co często powtarzał. Przytoczony przykład Krystiana doskonale pokazuje jaki miał na nich wpływ. Tylko na niego pobrał aż 126 recept.
Co dalej?
Autorka, poza przytoczonymi historiami, które są podstawą do scharakteryzowania sposobów działania Wetta, zwraca uwagę na problem w polskim prawie. Już w zakresie sprawy, którą prowadziła kartuska prokuratura, doszło do niejasności. Kamila, która oskarżyła Wetta usłyszała, że granica między kontaktem terapeuty z pacjentką zatarła się z inicjatywy obojga. Sprawa została umorzona, pomimo rzekomej próby gwałtu na Kamili.
Katarzyna Włodkowska pisze również o kodeksach etycznych towarzystw związanych z pracą psychoterapeutów i psychologów. Zdaniem autorki zachowanie Jakuba Wetta narusza normy etyczne zawarte w kodeksach. Wykluczone są również relacje pozaterapeutyczne w trakcie, jak i po leczeniu.
Autorka przeprowadziła nie tylko śledztwo dotyczące wykształcenia i kwalifikacji. Udała się do Wetta, rzekomo w celu terapii. Na zadawane przez nią pytania dotyczące jego kwalifikacji podawał sprzeczne lub nieprawdziwe informacje. Nie udostępnił również zaświadczeń potwierdzających odbycie kursów oraz nie był członkiem Polskiego Towarzystwa Psychiatrii Sądowej.
Podsumowanie
Katarzyna Włodkowska doskonale przedstawia problemy związane z psychoterapią w Polsce. Pomimo projektu ustawy, który niedawno wpłynął do Sejmu, nadal jest to nieunormowany problem i brakuje odpowiednich regulacji.
Włodkowska przywołuje realne sytuacje, których doświadczyli pacjenci, czym częściowo dyskredytuje osobę Jakuba Wetta. Wskazuje ona na znaczący problem w tym zakresie, posługując się również zdaniem Anny Grzelki i Bogdana de Barbaro – ekspertów psychoterapeutów. Wyjaśniają oni częściowo to, czego nie zauważyła prokuratura.
Na uznanie zasługuje fakt zaprezentowania szerokiego wachlarza nieprawidłowości, co dobrze obrazuje skalę problemu. O dobrym przygotowaniu autorki świadczą powołania na kodeksy czy uwarunkowania prawne, ale przede wszystkim prawdziwe historie. Warto zauważyć również, że sama przeprowadziła rozmowę z Jakubem Wettem, co skutecznie uzupełnia całokształt. W całej swojej pracy autorka wykazała się dużą starannością.pu
Kryterium prawdy: 1/1
Kryterium obiektywizmu: 1/1
Kryterium oddzielenia informacji od komentarza: 1/1
Kryterium szacunku i tolerancji: 1/1
Kryterium zasadności tytułu: 0,8/1
Ocena: 4,8/5
Obraz wollyvonwolleroy z Pixabay
utworzone przez Piotr Fabisiak | lut 17, 2025 | Internet, Prasa |
Artykuł Juliusza Ćwielucha opublikowany w Polityce opowiada o kulisach funkcjonowania i likwidacji Instytutu Dziedzictwa Myśli Narodowej (IDMN). Dziennikarz ukazuje dwie twarze tej instytucji: oficjalną, patriotyczno-historyczną, oraz drugą, pełną niejasnych interesów, powiązań i potencjalnych nadużyć finansowych.
Juliusz Ćwieluch, Instytut Dziedzictwa Myśli Narodowej: złoty interes patriotów. Ta historia ma dwie odsłony, Polityka, 06.01.2025 r.
Na pierwszy plan wysuwa się kontrowersyjna historia zakupu siedziby dla Instytutu. Budynek został nabyty od spółki o nieprzejrzystej sytuacji prawnej, której prezesem został emerytowany pensjonariusz domu opieki z kryminalną przeszłością. Pieniądze z transakcji w dużej części zostały przeznaczone na zakup sztabek złota, które następnie zniknęły.
Ćwieluch pokazuje także szerszy kontekst, czyli sposób, w jaki IDMN dysponował publicznymi środkami. Najwyższa Izba Kontroli wykazała poważne nieprawidłowości, a dotacje często trafiały do organizacji bliskich środowiskom prawicowym, przy braku wystarczającej kontroli nad celowością i efektywnością wydatkowania. Wielomilionowe granty trafiały m.in. na zakupy nieruchomości, które miały służyć celom edukacyjnym czy patriotycznym, ale często nie spełniły swojej roli. Przykładem może być niedziałający escape room czy lokal z warsztatami barmańskimi, wspierany przez organizację promującą wartości narodowe.
Obiektywizm artykułu jest zachowany w dużej mierze dzięki wykorzystaniu dokumentów, raportów NIK, wypowiedzi ekspertów oraz faktów popartych śledztwem prywatnych detektywów. Autor niekiedy posługuje się ironią, ale nie rezygnuje z rzetelności dziennikarskiej, ponieważ przytacza konkretne dane i cytaty, a także konfrontuje wersje różnych stron. Emocjonalny język i publicystyczny ton mogą sugerować osobisty stosunek autora do opisywanej sprawy, lecz nie wpływają one na wiarygodność kluczowych informacji.
Temat poruszony w artykule ma znaczenie społeczne, ponieważ dotyczy gospodarowania publicznymi środkami, transparentności działania instytucji państwowych oraz odpowiedzialności urzędników. Artykuł zadaje pytania o to, jak w praktyce wygląda patriotyzm instytucjonalny oraz jak łatwo można wykorzystać hasła narodowe do celów prywatnych czy politycznych. Sprawa IDMN obnaża mechanizmy nepotyzmu, niegospodarności i instrumentalizacji pamięci historycznej, co jest niepokojącym sygnałem dla obywateli i całego społeczeństwa obywatelskiego.
Kryterium prawdy: 1/1
Kryterium obiektywizmu: 0,8/1
Kryterium oddzielenia informacji od komentarza: 1/1
Kryterium szacunku i tolerancji: 1/1
Kryterium zasadności tytułu: 1/1
Ocena: 4,8/5
