Dobry Dziennikarz 2025 – nominacje

Dobry Dziennikarz 2025 – nominacje

utworzone przez | lis 24, 2025 | Inne | 0 komentarzy

W tym roku Gala Dobrego Dziennikarstwa będzie wydarzeniem towarzyszącym konferencji „Młodzi w debacie publicznej”. Wydarzenie odbędzie się w dniu 12 grudnia, a organizowane jest przez stojący na straży rzetelności debaty publicznej w Polsce, Instytut Dyskursu i Dialogu.

Na portalu DobrzyDziennikarze.pl wolontariusze przez cały rok monitorują przekazy medialne, abyśmy mogli z nich wyłonić te, które zasługują na szczególne wyróżnienie. Spośród tych materiałów, a także treści zaproponowanych przez członków Kapituły Konkursu, Kapituła wybrała po 4 materiały w każdej kategorii.  Tym razem dziennikarze powalczą w aż 8 kategoriach:

  1. Nagroda główna
  2. Media na nowo
  3. Publicystyka
  4. Dziennikarstwo śledcze
  5. Dziennikarstwo społeczne
  6. Wywiad
  7. Dziennikarz prasowy
  8. Dziennikarz internetowy

Ponadto podczas Gali Dobrego Dziennikarstwa zostanie przyznana nagroda specjalna za całokształt twórczości dla dziennikarza wybranego przez Kapitułę Konkursu.

Oto nominowani w kategoriach:

Nagroda główna* (nagroda przyznawana dla dziennikarza bez wskazywania konkretnego tekstu)

  1. Sylwia Czubkowska
  2. Jacek Gądek
  3. Szymon Jadczak
  4. Bogdan Rymanowski
  5. Patryk Słowik

* Kapituła konkursu nie była jednomyślna przy wyborze kandydatur

Media na nowo

  1. Arleta Bojke – „Świat od Zera” w Kanale Zero – autorka co tydzień prezentuje najważniejsze wydarzenia ze świata.
  2. Sylwia Czubkowska i Joanna Sosnowska – TechStorie (TOK FM) — za materiał „Wybory we mgle algorytmów. Komu pomogły platformy społecznościowe?”. Dziennikarki pokazują, jak algorytmy TikToka, YouTube i innych platform wpływały na widoczność kandydatów oraz jak kreowały obraz kampanii, sprzyjając jednych politykom, a innych wyciszając. Opis materiału na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/07/15/wybory-a-algorytmy-sylwia-czubkowska-i-joanna-sosnowska-w-techstoriach/
  3. Jan Natkański i Agata Kasprolewicz (Raport o stanie świata) za cykl podcastów „Raport – Opowieści Arabskie”. Twórcy prowadzą słuchaczy przez historię i współczesność świata arabskiego – od czasów preislamskich, przez kolonializm i arabskie rewolucje, po dzisiejsze konflikty i spory o tożsamość regionu.
  4. Radio naukowe – za specjalistyczne podejście i oparcie się na ekspertach naukowych z rzetelną wiedzą.

Publicystyka

  1. Estera Flieger (Rzeczpospolita) za materiał „Reaktywna, nieprzemyślana, bez pomysłu. Taka była polityka historyczna w 2024 roku. Jaka będzie w tym?”. Autorka pokazuje, że polska polityka historyczna w 2024 roku była chaotyczna i pozbawiona strategii, a w roku wyborczym historia może zostać jeszcze mocniej wykorzystana jako narzędzie bieżącej walki politycznej. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/01/27/polski-soft-power-estera-flieger-o-polityce-historycznej/
  2. Jacek Gądek (Newsweek Polska) za materiał „Dostęp do ucha prezesa ma tylko kilka osób. Krąg się zawęża [Kulisy Nowogrodzkiej]”. Autor, w oparciu o rozmowy z działaczami PiS, kreśli portret wąskiego grona (10–15 osób) decydujących o kluczowych decyzjach w Prawie i Sprawiedliwości — skupionego wokół prezesa i zatrzymanego w pandemicznym zwrocie procesu decyzyjnego. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/02/24/jacek-gadek-o-relacjach-jaroslawa-kaczynskiego-z-czlonkami-pis/ 
  3. Grzegorz Kowalczyk (Business Insider Polska) za materiał „Polacy nie wierzą Polsce. Budujemy alter-państwo, ucieczka od usług publicznych trwa [DANE]”. Autor, analizując dane o zdrowiu, edukacji i innych usługach publicznych, pokazuje, jak rosnąca nieufność obywateli wobec państwa pcha ich w stronę prywatnych rozwiązań i tworzenia „równoległego” systemu usług poza sektorem publicznym.
  4. Piotr Trudnowski (Klub Jagielloński) za materiał „Trzaskowski gwałtownie traci w sondażach. Dlaczego? 6 powodów”. Autor analizuje badania prezydenckie i wskazuje sześć przyczyn spadków poparcia Rafała Trzaskowskiego – od błędów kampanijnych i wizerunkowych po zmęczenie wyborców i zmianę nastrojów politycznych. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/02/14/chwilowa-korekta-czy-trwaly-trend-piotr-trudnowski-o-sondazowym-spadku-rafala-trzaskowskiego/

 

Śledcze

  1. Paweł Kapusta (Wirtualna Polska) za reportaż „DOMINIUM. Tysiące hektarów, luksusowe hotele, kamienice, mieszkania. Polscy biskupi i majątek diecezji warty pół miliarda złotych”. W obszernej analizie autor ujawnia, jakie nieruchomości – od gruntów rolnych przez hotele i kamienice – znajdują się w rękach polskich diecezji, wskazując tym samym, że instytucje kościelne dysponują znacznie większym majątkiem niż dotychczas deklarowano i mają realne możliwości finansowego wsparcia ofiar nadużyć. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/07/30/ile-posiada-kosciol-pawel-kapusta-o-majatku-polskich-diecezji/
  2. Szymon Jadczak i Patryk Słowik (Wirtualna Polska) za reportaż „Ujawniamy. Ingerencja w wybory, spoty bez autora i Akcja Demokracja” — za ujawnienie, że reklamy wyborcze na Facebooku, promujące Rafała Trzaskowskiego i atakujące Karola Nawrockiego oraz Sławomira Mentzena, były zamawiane przez pracownika i wolontariuszy fundacji Akcja Demokracja i mogły być finansowane z zagranicy — co NASK określa jako możliwą próbę ingerencji w kampanię. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/06/30/czy-doszlo-do-ingerencji-w-wybory-szymon-jadczak-i-patryk-slowik-o-spotach-wyborczych/
  3. Katarzyna Włodkowska (Duży Format – Gazeta Wyborcza) za reportaż „Nie różnisz się teraz dla mnie niczym od tego gwałciciela”. Co się działo na psychoterapii w Gdańsku”. Dziennikarka przygląda się praktykom w prywatnym gabinecie psychoterapeutycznym w Gdańsku — poprzez relacje byłych pacjentów i rozmowy z ekspertami pokazuje mechanizmy władzy, wewnętrznego nadużycia oraz brak nadzoru w tej dziedzinie. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/02/20/kim-jest-twoj-terapeuta-katarzyna-wlodkowska-o-terapeucie-z-gdanska/
  4. Marcin Wyrwał i Edyta Żemła (Onet Wiadomości) za reportaż „Wojsko Polskie zgubiło miny przeciwpancerne. Znalazły się pod IKEA”. Dziennikarze opisują, jak ponad dwie tony min przeciwpancernych w wagonie PKP podróżowały przez Polskę, by finalnie zostać odkryte w magazynie firmy IKEA. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/02/17/materialy-wybuchowe-w-ikea-edyta-zemla-i-marcin-wyrwal-o-ladunku-sil-zbrojnych/

Społeczne

  1. Dariusz Faron (Wirtualna Polska) za materiał „Córka odchodziła. A ja czułam, jakby mnie tam nie było” oraz „Nie mogłam na siebie patrzeć„. W pierwszym z nich autor opisuje dramatyczną historię niesłyszącej matki, której córka umierała w szpitalu bez odpowiedniej komunikacji — pokazuje, że bariery języka migowego, ignorowanie potrzeb osób głuchych i systemowe zaniedbania mogą mieć tragiczne konsekwencje. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/05/17/trudnosci-w-porozumiewaniu-sie-ze-sluzba-zdrowia-dariusz-faron-o-problemach-gluchych-2/
  2. Michał Janczura (wp.pl) za cykl reportaży „Haneczka”. Autor na podstawie historii 15-letniej Hani — ofiary przemocy seksualnej, zaniedbań instytucji i traumy — pokazuje, jak zawiodły służby, terapia, system ochrony dzieci i młodzieży w Polsce. Opis materiału na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/06/02/tragiczna-historia-z-najgorszym-zakonczeniem-michal-janczura-w-reportazu-haneczka/
  3. Dawid Karpiuk (Newsweek Polska) za materiał „Wykonują pracę, która nie ma znaczenia. W pewnym momencie gasną”. Autor pokazuje, jak tysiące pracowników korporacji wykonuje zadania pozbawione sensu i realnego wpływu, co prowadzi do wypalenia, poczucia pustki oraz pogorszenia zdrowia psychicznego. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/10/24/dawid-karpiuk-o-pracy-bez-sensu/ 
  4. Violetta Krasnowska (Polityka) za materiał „Sprawa Trynkiewicza: bestie i kontrowersje. Ze skutkami tej psychozy mierzymy się do dziś”. Autorka, wychodząc od śmierci Mariusza Trynkiewicza, analizuje skutki paniki moralnej sprzed lat i pokazuje, jak pod presją emocji i polityki powstał przepełniony „ośrodek dla bestii”, który do dziś kształtuje polski system izolacji najgroźniejszych przestępców. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/02/14/trynkiewicz-i-inne-bestie-violetta-krasnowska-o-osrodku-dla-niebezpiecznych-przestepcow/

Wywiad

  1. Karolina Lewicka (Tok FM) za codzienne wywiady o godz. 17 w Radiu Tok FM – za obiektywizm i wzorowe przygotowanie do każdej rozmowy.
  2. Dominika Pietrzyk (rp.pl) za wywiad „AI nie zastąpi nauczyciela”. W rozmowie z Barbarą Dubiecką-Kruk zastanawiają się, jak nowe technologie i sztuczna inteligencja zmieniają szkołę – od lekcji matematyki w Minecraftcie po prace domowe i dostęp do narzędzi cyfrowych – podkreślając, że AI może wspierać edukację, ale nie zastąpi „ludzkiego” nauczyciela. Opis tekstu na stronie dobrzydziennikarze.pl: https://dobrzydziennikarze.pl/2025/04/15/ai-nie-zastapi-nauczyciela-dominika-pietrzyk-w-rozmowie-z-barbara-dubiecka-kruk/
  3. Bogdan Rymanowski (Polsat) za wywiad z Donaldem Tuskiem „Panie Nawrocki, idź pan do sądu! Mocny apel Donalda Tuska”. Dziennikarz prezentuje rozmowę, w której premier Donald Tusk ostro wzywa ówczesnego prezesa IPN Karola Nawrockiego do podjęcia kroków prawnych, podkreślając potrzebę rozliczeń i odpowiedzialności w przestrzeni publicznej.
  4. Michał Szułdrzyński, Bartosz Węglarczyk, Konrad Piasecki i Sławomir Sierakowski  za wywiad „Wywiad z prezydentem Ukrainy Wołodymyrem Zełenski”. W rozmowie przedstawiającej jego perspektywę na wojnę, sojusze i przyszłość Ukrainy, Zełenski ostrzega, że brak gwarancji bezpieczeństwa dla jego państwa to realne ryzyko „wejścia w mundur”.

Dziennikarz prasowy (nagroda przyznawana dla dziennikarza bez wskazywania konkretnego tekstu)

  1. Estera Flieger (Rzeczpospolita) 
  2. Jacek Gądek (Newsweek Polska) 
  3. Piotr Głuchowski (Duży Format – Gazeta Wyborcza)
  4. Aleksandra Rybińska (Sieci)

Dziennikarz internetowy (nagroda przyznawana dla dziennikarza bez wskazywania konkretnego tekstu)

  1. Stasia Budzisz (m.in. oko.press, Krytyka Polityczna)
  2. Szymon Jadczak (wp.pl)
  3. Patryk Słowik (wp.pl)
  4. Marcin Wyrwał (Onet Wiadomości) 

Głosowanie odbywa się na stronie: https://indid.pl/dobry-dziennikarz-2025/

Dawid Karpiuk o pracy bez sensu

Dawid Karpiuk o pracy bez sensu

utworzone przez | paź 24, 2025 | Internet, Prasa | 0 komentarzy

Ludzie przestają czuć, że ich praca ma znaczenie. Zaczynają zauważać objawy depresji, psychologowie odnotowują wzrost pacjentów zwracających się o pomoc z tym problemem. Autor artykułu przedstawia problem i stara się pokazać jak wygląda to na co dzień u kilku osób, które się z nim zmagają. 

Dawid Karpiuk, Wykonują pracę, która nie ma znaczenia. W pewnym momencie gasną, Newsweek.pl, 18.10.2025 r.

Zgodnie z danymi statystycznymi w książce Davida Graebera, która przywołana zostaje na samym początku, 27 procent Polaków uważa, że ich praca nie ma sensu. Statystyki mają odwzorowanie w gabinetach psychologicznych. Problem ma szczególnie znacząco dotyczyć ludzi w wieku 30-40 lat – pokolenia, które budowało sobie poczucie własnej wartości na pracy i życiu zawodowym. Według dr Agnieszki Czerw, psycholog z Uniwersytetu SWPS „Ludzie nie czują sensu wtedy, kiedy nie wykorzystują swoich kompetencji, możliwości, predyspozycji. Kiedy nie widzą efektów swojej pracy”.

Jak te słowa mają odzwierciedlenie w rzeczywistości możemy dowiedzieć się z historii przedstawionych bohaterów. Jednym z nich jest Marcin, oficjalnie, wg korpojęzyka „członek drużyny” w korporacji, w której pracuje, de facto – „trybik w maszynie”, który bardzo bezpośrednio wypowiada się o swoim szefie. Doświadczenie Moniki, która od ośmiu lat pracuje w marketingu, pokazuje, że niektórzy długo nawet nie podejrzewają, że to praca może ich unieszczęśliwiać. Inny bohater, Adam, świadomy jest poczucia bezsensu związanego ze swoją pracą, jednak woli bezpieczeństwo finansowe. Jak mówi „mogę udawać przed samym sobą, że jestem elitą”. 

Język artykułu jest prosty i bezpośredni, co nadaje tekstowi autentyczność i dynamikę. Odpowiada on charakterowi wypowiedzi bohaterów, którzy bardzo obrazowo przedstawiają realia swojej pracy. W opisie samego problemu autor sięgnął po opinię specjalistek-psychologów, a wszystkie dane statystyczne pochodziły z zasadnych źródeł.

Kryterium prawdy: 1/1

Kryterium obiektywizmu:1/1

Kryterium oddzielenia informacji od komentarza: 1/1

Kryterium szacunku i tolerancji: 1/1

Kryterium zasadności tytułu: 1/1

Ocena: 5/5

Obraz StockSnap z Pixabay

Wojna informacyjna. Łukasz Dynowski o głodzie w Strefie Gazy

Wojna informacyjna. Łukasz Dynowski o głodzie w Strefie Gazy

utworzone przez | sie 15, 2025 | Internet | 0 komentarzy

Każda wojna rozgrywa się również w sferze informacyjnej. Strony używają propagandy i dezinformacji by przeciągnąć opinię publiczną na swoją stronę. Łukasz Dynowski przygląda się izraelskiej kampanii, która nazwała zdjęcie niedożywionego dziecka „fake newsem”.

Łukasz Dynowski, Kontrowersje wokół zdjęć ze Strefy Gazy. „Badanie potwierdziło”, cykl „Blisko świata” o2.pl, 05.08.2025 r.

W kampanii informacyjnej izraelskiego MSZ zdjęcie niedożywionego chłopca ze Strefy Gazy nazwane jest fake newsem bo chłopiec ma inne problemy zdrowotne. Łukasz Dynowski postanowił przyjrzeć się temu tematowi i dowiedzieć się jak naprawdę wygląda jego sytuacja.

Przede wszystkim autor dotarł do fotografa, który zrobił zdjęcie. Udało mu się zdobyć również fotografię chłopca sprzed kilku miesięcy, która pokazuje, że był on w znacznie lepszym stanie.

Kolejną osobą, do której dotarł Dynowski jest lekarka, która badała chłopca. Potwierdza ona, że stan chłopca pogorszył się w ostatnim czasie ze względu na działania zbrojne Izraela.

Autor poddaje analizie również inny argument strony izraelskiej. Starszy brat chłopca ma być w lepszym stanie co ma sugerować, że sytuacja żywieniowa w Gazie nie jest taka zła. Dynowski argumentuje, że jedzenia może nie starczać dla innych członków rodziny oraz, że młodsze dzieci, szczególnie z innymi problemami zdrowotnymi, inaczej reagują na niedożywienie. Jednak brak jest tutaj danych czy wypowiedzi ekspertów na potwierdzenie tych tez.

Autor pokazuje również drugą stronę tego konfliktu, a więc więźnia przetrzymywanego przez Hamas. On również wygląda na niedożywionego.

Autor wykonał bardzo dobrą pracę docierając do osób bezpośrednio zaangażowanych w opisywaną sytuację. Stara się przedstawić ją w sposób, który odpowiada prawdzie. Przedstawia również stanowiska stron przeciwnych i polskich władz.

Kryterium prawdy: 1/1

Kryterium obiektywizmu: 0,8/1

Kryterium oddzielenia informacji od komentarza: 0,8/1

Kryterium szacunku i tolerancji: 1/1

Kryterium zasadności tytułu: 1/1

Ocena: 4,6/5

Obraz hosny salah z Pixabay

 

 

Powódź a ochrona przyrody – Katarzyna Kojzar o nowym projekcie ustawy

Powódź a ochrona przyrody – Katarzyna Kojzar o nowym projekcie ustawy

utworzone przez | maj 31, 2025 | Internet | 0 komentarzy

Artykuł Katarzyny Kojzar w Oko.press przedstawia ważny i skomplikowany temat legislacyjny, jest nim nowy projekt ustawy o usuwaniu skutków powodzi oraz kontrowersje wokół jego zapisów.

Katarzyna Kojzar, Ustawa miała usuwać skutki powodzi. Zakłada regulację rzek i wycinki bez oglądania się na środowisko, oko.press, 8.05.2025 r.

Autorka na samym początku artykułu opisuje, o jaką ustawę chodzi, jakie są jej cele oraz skąd wynika konflikt, między intencją szybkiej pomocy powodzianom a obawami o środowisko naturalne. Ten zabieg informacyjny daje czytelnikowi punkt wyjścia i pozwala zrozumieć tło sytuacji. To mocny element dziennikarskiego warsztatu: zamiast z miejsca prezentować opinie stron, najpierw przedstawiono ogólny kontekst polityczny i legislacyjny. To ułatwia odbiorcom, którzy nie śledzili całego procesu legislacyjnego, zorientowanie się w temacie.

Artykuł przedstawia przede wszystkim stanowisko Koalicji Ratujmy Rzeki oraz ekspertów ochrony przyrody, którzy krytykują kluczowe rozwiązania projektu ustawy – w szczególności możliwość wycinki drzew i regulowania rzek bez decyzji środowiskowej. Taki wybór źródeł i narracji sprawia, że tekst jest mocno zorientowany na jedną perspektywę, podczas gdy potencjalne racje drugiej strony (np. argumenty władz, administracji czy stron wspierających ustawę) pojawiają się w formie cytatu posłanki, a nie jako odrębna, rozwinięta linia argumentacyjna.

Język w artykule jest przede wszystkim opisowy i rzeczowy, jednak w wybranych fragmentach pojawiają się sformułowania, które można odczytać jako silnie krytyczne wobec projektu ustawy (np. „prosta droga do niekontrolowanych wycinek,” „może prowadzić do zniszczenia siedlisk”). Artykuł łączy analizę ustawy z szerszymi problemami politycznymi i społecznymi: brakiem konsultacji publicznych, potencjalnym naruszeniem dyrektyw unijnych oraz krytyką ze strony Państwowej Rady Ochrony Przyrody. To ważny element, ponieważ temat ustawy nie istnieje w próżni debaty publicznej , dotyczy zarówno bezpieczeństwa powodziowego, jak i fundamentalnych zasad ochrony środowiska oraz praw obywatelskich (np. udziału społeczeństwa w procesach decyzyjnych).

Artykuł z OKO.press jest merytoryczny i pełen istotnych informacji, szczególnie z punktu widzenia ekologów i społecznych krytyków projektu ustawy. Jako materiał publicystyczny ma wartość i wnosi do debaty publicznej głosy, które często są marginalizowane w innych mediach. Tekst jednak ma wyraźny ton opiniotwórczy i selektywny dobór argumentów.. Dobry materiał publicystyczny powinien równoważyć różne perspektywy, jasno wskazywać różnice między faktami a ocenami, a także wyraźniej separować argumenty od emocjonalnego tonu.

Kryterium prawdy: 1/1

Kryterium obiektywizmu: 0,5/1

Kryterium oddzielenia informacji od komentarza: 0,7/1

Kryterium szacunku i tolerancji: 1/1

Kryterium zasadności tytułu: 1/1

Ocena: 4,2/5

Obraz Tri Le z Pixabay

Czy Chińczycy zaleją nasz rynek? – Piotr Głuchowski o samochodach z Chin

Czy Chińczycy zaleją nasz rynek? – Piotr Głuchowski o samochodach z Chin

utworzone przez | maj 12, 2025 | Internet, Prasa | 0 komentarzy

Samochody z Chin możemy coraz częściej zobaczyć na naszych drogach. Piotr Głuchowski w swoim artykule stara się dowiedzieć dlaczego i zastanawia się czy w związku z tym powinniśmy się ich obawiać.

Piotr Głuchowski, Czy samochody z Chin łączą się z rządem w Pekinie?, Gazeta Wyborcza/Duży Format, 07.04.2025 r.

Artykuł zaczyna się od podania danych dot. sprzedaży chińskich aut w Polsce. Ich wzrost rok do roku jest ogromny i zapowiada się, że w tym roku sprzeda się ich jeszcze więcej. W kolejnej części autor opisuje swoje odwiedziny w salonach sprzedających chińskie samochody. Relacjonuje rozmowy z dilerami i ekspertami. Opisują oni zalety aut z Chin. Jednym z głównych czynników jest oczywiście cena, niższa niż aut europejskich czy japońskich ale ważne jest również bogate wyposażenie, w szczególności systemy bezpieczeństwa.

Autor odnosi się również do często podnoszonego argumentu przeciw tym autom – czyli braku części zamiennych, czy konieczności sprowadzania ich z Chin. Kontaktuje się z salonem, w którym pracownik tłumaczy, że części znajdują się w magazynach w Europe a do naprawy nie ma kolejek. Rozmawia również z ekspertem tłumaczącym, że wiele elementów chińskich samochodów to te same części, które są produkowane dla europejskich czy japońskich marek. Z drugiej strony ekspert podkreśla, że te auta „robią większe wrażenie niż na to zasługują”, bo standard wykończenia bywa daleki od tego do czego jesteśmy przyzwyczajeni.

Na uwagę zasługuje również próba zrozumienia dlaczego chińskie auta stają się coraz bardziej popularne i mogą konkurować ceną. Autor wraz z ekspertami tłumaczy to tanią siłą roboczą oraz dopłatami od rządu chińskiego, dzięki którym chińskie koncerny mogą obniżać cenę. Zwraca również uwagę na inne podejście do motoryzacji – dla Chińczyków auto ma łączyć się ze smartfonem, telewizorem i komputerem – stąd naszpikowanie nowymi technologiami.

Głuchowski pod rozwagę poddaje również kwestię bezpieczeństwa – zarówno tego na drodze jak i dot. naszych danych. Samochody nowej generacji, podobnie jak inne urządzenia technologiczne, przekazują wiele informacji o nas producentom. W przypadku koncernów z Chin zachodzi obawa o ich bezpieczeństwo i udostępnianie ich komunistycznemu rządowi.

Artykuł jest kompleksową próbą zrozumienia fenomenu chińskich samochodów. Autor bazuje na danych, rozmowach z ekspertami, dilerami ale również własnych doświadczeniach podczas jazdy próbnej w jednym z samochodów. Porusza najważniejsze problemy i wątpliwości związane z nimi. Jednocześnie tekst nie jest ani zachętą, ani zniechęceniem do kupna. Czytelnik może sam wyciągnąć wnioski i ocenić ryzyko. Punktem do którego można mieć wątpliwości jest tytuł – na pewno chwytliwy – jednak wątek ten jest poruszony w artykule tylko w jednym krótkim akapicie.

Kryterium prawdy: 1/1

Kryterium obiektywizmu:1/1

Kryterium oddzielenia informacji od komentarza: 1/1

Kryterium szacunku i tolerancji: 1/1

Kryterium zasadności tytułu: 0,5/1

Ocena: 4,5/5

Obraz Andrew West z Pixabay